Downward Facing Blog

สวัสดีค่ะทุก ๆ เพื่อน เจอกันอีกแย้ว คราวก่อนสัญญาว่าจะกลับมาเล่าประสบการณ์ การนั่งสมาธิให้อ่านเล่นกัน แต่ยุ่งมั่ก มั่ก ไม่ค่อยมีเวลาเขียนเล้ย แถมไม่มีคอมพิวเตอร์ที่บ้านด้วย ก็เลยช้าหน่อยนะจ๊ะ ถ้ารักกันจริงคงรอกันได้ล่ะ 

โอเค เรามาเริ่มกันดีกว่า เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา โยคีตาฝึกวิปัสสนากับองค์กรของอาจารย์ โคเอ็นก้า ถ้าอยากดูรายละเอียดของคอร์สการอบรมต่าง ๆ ก็เข้าไปดูกันที่เว็บไซค์นะคะ www.dhamma.orgเริ่มเล่าเรื่องยังไงดีล่ะ เอาเป็นว่าจากคำถามที่เพื่อน ๆ พ่อ แม่ พี่ น้องชอบถามโยคีตาก็แล้วกัน หวังว่าคงอ่านกันสนุก ๆ นะจ๊ะ และมีประโยชน์ไปตัดสินใจนั่งสมาธิกันด้วย 

ทำไมโยคีตาถึงเริ่มฝึกนั่งสมาธิ

ตอบตามตรง ไม่เคยมีวัตถุประสงค์ที่แน่นอนเลย เพื่อนบอกบ้าง ผู้ใหญ่ที่เคารพบอกบ้างว่าต้องปฏิบัติธรรม แล้วก็ฝึกโยคะ สมาธิก็เป็นส่วนหนึ่งของ Ashtanga ก็เลยลองดู ฝึกมาตั้งแต่ปี 2548 ตอนนี้มีเป้าหมายแล้ว ในที่สุด ชีวิตของโยคีตาก็มีเป้าหมาย ชาตินี้ขอนิพพานจ๊ะนิพพาน เป็นสิ่งที่โยคีตาเชื่อว่าทุก ๆ คนที่มีความสามารถในการเกิดเป็นมนุษย์ในชาตินี้ต้องขวนขวายหามาให้ได้ ไม่มีอะไรมากกว่านี้ ทุก ๆ คนบนโลกนี้มักจะหาความสุขจากสิ่งภายนอก อยากมีเงินเยอะ ๆ อยากมีบ้านหลังใหญ่ อยากมีรถเก๋ ๆ อยากมีชื่อเสียงเกียรติยศ โยคีตาอยากจะบอกว่า มันเป็นแค่สิ่งลวงตา สิ่งสำคัญที่สุดที่มนุษย์ทุกคนต้องหามาให้ได้คือ นิพพาน คือความสุข ความสงบที่แท้จริงที่เกิดจากภายใน หาจากที่อื่นไม่ได้ ต้องทำเอง ใครปฏิบัติ คนนั้นก็ได้ไป ยิ่งมีความอยากนุ่น อยากนี่มากยิ่งห่างไกลจากนิพพาน อยากได้นิพพานต้องละอยากให้ได้ ฮ่า โยคีตาก็ยังทำไม่ได้หรอก แต่ก็พยายามอยู่ พยายามไปเรื่อย ๆ ด้วยความขยันและอดทน ฟังดูเหมือนคนมีอายุเลยเนอะ แต่ไม่ค่ะ โยคีตายังเด็กอยู่เย้ย ถือว่าโชคดีมากที่มาพบกับธรรมะตั้งแต่ยังอายุไม่มาก(แหะ ๆ) และยังไม่มีภาระเรื่องครอบครัวที่อาจทำให้ไม่สามารถปฏิบัติธรรมได้เต็มที่ วิปัสสนาคืออะไรวิปัสสนา แปลว่า การมองโลกตามความเป็นจริง ตามที่มันเป็น ไม่ใช่ตามที่เราอยากให้เป็น วิปัสสนากรรมฐาน เป็นวิธีการปฏิบัติอันเก่าแก่ของอินเดีย เราปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐานเพื่อให้พ้นทุกข์ เป็นวิธีที่พระพุทธเจ้าได้ทรงค้นพบเมื่อ 2500 ปีที่แล้วและทรงได้ปฏิบัติจนหลุดพ้นจากความทุกข์ทั้งปวง 

แล้วต้องทำอะไรบ้างในระหว่างอบรมในหลักสูตร

หลักสูตรที่ทุก ๆ ท่านจะต้องผ่านในการฝึกวิปัสสนากับท่านอาจารย์ โคเอนก้านั้นใช้เวลา 10 วัน ทุก ๆ วันจะมีตารางการปฏิบัติที่แน่นอน ส่วนใหญ่แล้วก็จะนั่งปฏิบัติประมาณ 10-12 ชั่วโมงต่อวัน ปฏิบัติพร้อมกับเทปคำสอนของท่านอาจารย์โคเอนก้าเพื่อให้การปฏิบัติเป็นไปอย่างถูกต้องตามวิธีดั้งเดิม

ในช่วงระหว่างวิปัสสนาทุก ๆวันจะมีการปฏิบัติรวมวันละ 3 ครั้ง ๆ ละ 1 ชั่วโมง ในการปฏิบัติรวมนั้นผู้ปฏิบัติจะถูกขอร้องให้นั่งในท่าเดียวโดยไม่เปลี่ยนอิริยาบถเป็นเวลา 1 ชั่วโมง โยคีตาจำได้ว่า เป็นความทรมานสุดแสนสาหัสในชีวิตตอนช่วงแรกของการปฏิบัติเพราะเจ็บปวดขามากแต่เปลี่ยนท่าไม่ได้ ลืมตาไม่ได้ แต่ก็แอบลืมตาหลายครั้งเหมือนกันก็เห็นทุกคนนั่งนิ่งเหมือนพระพุทธรูป เลยรู้สึกละอาย ก็ทำต่อไป

แล้วอะไรล่ะที่โยคีตาเรียนรู้จากการนั่งเฉย ๆ โดยไม่เปลี่ยนท่า 1 ชั่วโมงนอกจากทรมานมาก ๆ

โยคีตาเรียนรู้ว่า เอาเเบบสรุปนะคะ ความรู้สึกทุกอย่างที่เกิดขึ้น ไม่ว่าจะที่ร่างกาย จิตใจ ไม่ว่าจะดี หรือร้าย ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์ มันเกิดขึ้น ตั้งอยู่ แล้วก็หายไป จริง ๆ นะคะ ต้องตั้งใจเป็นผู้ดู ดูทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับโลกภายใน แล้วจะเห็นแบบที่โยคีตาประสบมา โยคีตาเรียนรู้จากการนั่งดูไปเรื่อย ๆ ว่า ตัวเรากับความคิด หรือ ความรู้สึกต่าง ๆ มันแยกจากกัน มันไม่ใช่สิ่งเดียวกัน แต่เมื่อก่อนไม่เห็นเพราะว่า ไม่เคยเป็นผู้ดู เป็นแต่ผู้เป็น ก็เลยไม่เห็นว่ามันคนละส่วนกัน นึกว่าความคิดเป็นตัวเรา ก็เลยปรุงแต่งไปเรื่อยเปื่อยทีนี้ก็เกิดสุขบ้าง ทุกข์บ้างแล้วแต่ว่าปรุงแต่งยังไง ตอนนี้พยายามดูตามความเป็นจริง ๆ แบบที่มันเป็นมากขึ้น โอ๊ย….ชีวิตมีความสงบสุขขึ้นเย๊อะ

แล้วทำไมต้องห้ามพูดกันระหว่างปฏิบัติล่ะ

ก่อนเริ่มการปฏิบัติ อาจารย์จะขอความร่วมมือผู้ปฏิบัติทุกท่านให้ถือศีล 5 สำหรับศิษย์ใหม่ และถือศีล 8 สำหรับผู้ปฏิบัติเก่า ตลอดระยะเวลาปฏิบัติธรรมในศูนย์ปฏิบัติ สำหรับไม่พูดกันถือว่ามีประโยชน์มากต่อการปฏิบัติ เพราะผู้ปฏิบัติสามารถอยู่กับตนเองจริง ๆ ไม่เป็นการรบกวนผู้อื่น และการพูดคุยอาจจะทำให้เราไม่สามารถรักษาศีลได้ เพราะ การพูดเพ้อเจ้อ พูดเรื่อยเปื่อย พูดไม่จริง ก็ถือว่าไม่รักษาศีลแล้ว  ตอนนี้โยคีตาปฏิบัติธรรมมาได้ระยะหนึ่งแล้ว รู้สึกว่าชีวิตมีการเปลี่ยนแปลงที่ดีขึ้น เบียดเบียนตนเองและเบียดเบียนผู้อื่นน้อยลง  นี่แหละค่ะเป็นเรื่องราวคร่าวที่โยคีตาอยากจะแบ่งปันให้กับเพื่อน ๆ ที่อ่าน blog นี้ หวังว่าคงเป็นประโยชน์ต่อทุก ๆ ท่านไม่มากก็น้อยนะคะ ครั้งหน้าจะมาแบ่งปันเรื่องเที่ยวสถานที่ต่างๆ ที่โยคีตาไปเยี่ยมเยียนมา แล้วเจอกันอีกนะคะ ถ้าใครอยากแบ่งปันความคิดเห็นต่าง ๆ หรือแม้แต่ประสบการณ์การปฏิบัติธรรมของตน เขียนมานะคะ ชอบอ่านมากค่ะ 

Namaste Everybody,

It’s so nice to come back here again. Last time I’ve promised that I will write about the meditation experience. I’ve practiced Vipassana meditation since Dec 2005. I have learnt the Vipassana meditation from teacher S. N. Goenka (www.dhamma.org).

Well, let’s me start sharing my spiritual experience in the meditation part with the questions I sometimes asked myself and some friends asked me either. I hope you will get benefits from this story more or less.

Why do I practice meditation?

Honestly, when I start practicing meditation I didn’t have any specific goal. I don’t even know there are many meditation methods. I start because some of my respectful friends told me to do. I start because it’s one of the limbs in the Ashtanga yoga. After practicing meditation for a while, now I have a goal. I want to liberate! Ha ha….no kidding! I have learnt during my business period – Think Big, Act Big and Speak Big!

I do believe that this is what everyone has come here for – Liberation. Over the centuries, people have tried to hold on to that state of blissful perfection through all sorts of external means—through drugs and sex and power and adrenaline and the accumulation of pretty things – but it doesn’t keep. We search for happiness everywhere, but we are like Tolstoy’s fabled beggar who spent his life sitting on the pot of gold, begging for pennies from every passerby, unaware that his fortune was right under him the whole time. Your treasure – your perfection – is within you already. But to claim it, you must leave the busy commotion of the mind and abandon the desires of the ego and enter into the silence of the heart.

This is what these hundreds retreat participants from all over the world have come to this meditation course. This is why we all chose to be born, and this is why all the suffering and pain of life on earth is worthwhile—just for the chance to experience this infinite love. Liberation state is not anymore affected by the swinging moods of the mind, nor fearful of time or harm by loss.

Of course, for most of us this state passes as fast as it came. It’s almost like you are shown your inner perfection as a tease and then tumble back to reality very quickly, collapsing into a heap upon all your old worries and desires once again.

Sticking with a spiritual training requires an ocean of patience, trust and discipline because our habit of wanting to be somewhere else is so strong. We have distracted ourselves from the present for so many moments, for so many years, even lifetimes.

What is Vipassana meditation?

Vipassana means to see things as they really are, is one of India’s most ancient techniques of meditation. It was rediscovered by Gotama Buddha more than 2500 years ago and was taught by him as a universal remedy for universal ills.

What did I do during the Vipassana meditation course?

Well, basically it’s just sitting. An introductory Vipassana course lasts for 10 days, during which time we just sit for about 10-12 hours a day in stretches of silence that last two or three hours at a time. It’s an extreme sports version of transcendence. The Vipassana master won’t give you a mantra, this is considered a kind of cheating. Vipassana meditation is the practice of pure regarding, witnessing your mind and offering your complete consideration to your thought patterns and allowing nothing to move from your seat.

It’s physically grueling too. During the group sitting 3 times a day, you are asked not to shift your body at all once you have been seated for an hour, no matter how severe your discomfort. You just sit there and meditate upon that discomfort, watching the effect that physical pain has on you.

In our real lives, we are constantly hoping around to adjust ourselves around discomfort – physical, emotional and psychological – in order to evade the reality of grief and nuisance.

Vipassana meditation teaches that grief and nuisance are inevitable in this life, but if you can plant yourself in stillness long enough, you will, in time, experience the ultimate truth that everything both uncomfortable and lovely does eventually pass. It’s the Art of Living.

Why can’t we talk during the course?

Silence and solitude are universally recognized spiritual practices, and there are good reasons for this. Learning how to discipline your speech is a way of preventing your energies from spilling out of you through the rupture of your mouth, exhausting you and filling the world with words. I don’t want to waste the greatest spiritual opportunity of my life by being all social and chatty the whole time.

That’s what I would love to share. There is a very long way in this journey. Meditation is a practice that can teach us to enter each moment with wisdom, lightness and a sense of humor. It is an art of opening and letting go, rather than accumulation and struggle.

I gradually discover a wise relationship to the mind that connects it to the body and heart, and steadies and clams my inner life. The external world is nothing, it’s just the reflection of the internal world.

Hope to see you again soon. I’d love to read your experiences in this blog either.

Yogita